غزل اخلاقی همچو سنبل که ، در ایام جوانی زنده است مهربانی کن ، که دل ، با مهربانی زنده است شکر خالق را بگوی و جسم بی جانی نباش روح ما هر لحظه با حمد زبانی زنده است